Na początku kariery zawodowej wiele osób marzy o roli lidera. O większym wpływie, decyzyjności, możliwości kształtowania kierunku działania zespołu czy firmy. Przywództwo kojarzy się z rozwojem, odpowiedzialnością i prestiżem. Jest jednak jeden aspekt tej roli, o którym mówi się znacznie rzadziej…

To samotność (decyzyjna) lidera.

Wielu menedżerów, właścicieli firm czy liderów zespołów prędzej czy później odkrywa, że wraz z awansem pojawia się coś, czego wcześniej nie doświadczali w takiej skali – poczucie, że pewnych rzeczy nie mają już komu powiedzieć. I nie wynika to z braku ludzi wokół. Często właśnie przeciwnie.

Im wyżej jesteś, tym więcej rzeczy musisz zatrzymać dla siebie

Jedną z największych zmian, jaka pojawia się wraz z rolą lidera, jest zmiana perspektywy odpowiedzialności. Lider zaczyna widzieć rzeczy, których inni jeszcze nie widzą:
trudne decyzje strategiczne, napięcia w organizacji, ryzyka biznesowe, konsekwencje błędów, presję wyników.

Jednocześnie nie każdą z tych rzeczy można po prostu powiedzieć zespołowi. Niektóre informacje są zbyt wrażliwe. Inne mogłyby wywołać niepotrzebny niepokój. Jeszcze inne wymagają najpierw przemyślenia, zanim zostaną zakomunikowane.

W praktyce oznacza to, że lider coraz częściej zostaje sam ze swoimi myślami i decyzjami.

Nie możesz już rozmawiać tak samo jak kiedyś

Kiedy jesteś częścią zespołu, rozmowy są naturalne i spontaniczne. Można podzielić się wątpliwościami, narzekać na sytuację w pracy, mówić otwarcie o emocjach. W roli lidera ta dynamika się zmienia. A zespół, z którym przed chwilą rozmawiałeś na luzie już inaczej reaguje na to, co mówisz…

Jeśli lider zaczyna zbyt często dzielić się niepewnością, może nieświadomie osłabić poczucie stabilności w zespole. Jeśli zaczyna narzekać na sytuację w firmie, może wprowadzić napięcie. Jeśli zaczyna mówić o wszystkich swoich obawach, może wywołać chaos.

Dlatego wielu liderów zaczyna filtrować swoje słowa. Zaczynają wybierać, co powiedzieć, kiedy powiedzieć i komu powiedzieć…

To naturalna część przywództwa – ale też jeden z powodów, dla których wielu liderów doświadcza poczucia izolacji.

Lider często nie ma z kim porozmawiać o presji

Liderzy bardzo często słyszą o odpowiedzialności. Rzadziej mówi się o presji psychicznej, która się z nią wiąże. Presja wyników, decyzji i odpowiedzialności za ludzi. Kiedyś odpowiadałeś za siebie, dziś odpowiadasz za kilka, kilkanaście lub nawet kilkadziesiąt osób, a to już nie są przelewki.

Dla wielu liderów największym wyzwaniem nie jest sama praca, ale to, że nie zawsze mają przestrzeń, by o tej presji otwarcie porozmawiać, bo zespół patrzy na lidera jak na punkt stabilności, organizacja oczekuje pewności decyzji, a otoczenie często widzi tylko sukces i stanowisko.

W efekcie wielu liderów nosi w sobie pytania, których nie wypowiadają na głos:
Czy podejmuję właściwą decyzję?
Czy udźwignę tę odpowiedzialność?
Co jeśli ten kierunek okaże się błędem?

To pytania, które pojawiają się nawet u bardzo doświadczonych liderów.

Samotność lidera nie jest oznaką słabości

Warto jasno powiedzieć jedną rzecz: poczucie samotności w przywództwie jest czymś naturalnym i wcale nie oznacza braku kompetencji.
Nie oznacza też słabości ani tego, że lider robi coś źle.

W rzeczywistości jest to często naturalny efekt tego, że lider widzi więcej, odpowiada za więcej i musi podejmować decyzje, których inni nie muszą podejmować.
Kluczowe pytanie brzmi więc nie: czy lider doświadcza samotności, ale raczej: jak sobie z nią radzi.

Najlepsi liderzy nie zostają z tym sami

Doświadczeni liderzy z czasem odkrywają, że próba radzenia sobie z całym ciężarem przywództwa w pojedynkę nie jest najlepszą strategią.

Dlatego coraz częściej szukają przestrzeni, w której mogą:
– bezpiecznie przeanalizować trudne decyzje,
– spojrzeć na sytuację z dystansu,
– uporządkować swoje myślenie,
– poradzić sobie z presją odpowiedzialności.

Czasem jest to rozmowa z innym liderem.
Czasem mentor.
Czasem trener mentalny.

Nie chodzi o to, by ktoś podejmował decyzje za lidera. Chodzi o to, by lider nie musiał wszystkiego przechodzić w swojej głowie sam.

Prawdziwa siła lidera zaczyna się od świadomości

Jednym z największych błędów, jakie może popełnić lider, jest udawanie przed samym sobą, że presja go nie dotyczy. Najlepsi liderzy wiedzą, że ich największym narzędziem nie jest stanowisko ani autorytet. Jest nim ich własna mentalność.

To ona decyduje o tym, jak reagują pod presją, jak podejmują decyzje, jak radzą sobie z niepewnością, jak prowadzą ludzi w trudnych momentach.

Dlatego coraz więcej liderów świadomie pracuje nad swoją odpornością psychiczną, sposobem myślenia i stabilnością mentalną.

Bo rozumieją jedną rzecz: im większa odpowiedzialność, tym większą rolę odgrywa głowa lidera.

Lider nie musi być sam

Samotność lidera jest realnym doświadczeniem wielu osób w tej roli. Ale nie oznacza, że lider musi pozostać z nią sam.

Najlepsi liderzy uczą się budować wokół siebie środowisko, które pozwala im zachować mentalną stabilność, podejmować lepsze decyzje, prowadzić ludzi z większą pewnością i spokojem.

Bo choć lider często stoi na czele zespołu, to nie musi dźwigać wszystkiego w pojedynkę.

A świadomość tego jest jednym z najważniejszych kroków w rozwoju dojrzałego przywództwa.

Na Akademii Trenerów Mentalnych spotykają się liderzy tacy, jak Ty. Wśród nich managerowie, dyrektorzy i CEO, którzy nie tylko chcą przejść własny mocny proces rozwojowy, ale też chcą móc wymieniać się doświadczeniami i rozwiązaniami z innymi liderami. Wiedzą bowiem, że w takiej grupie (i jej różnorodności) tkwi prawdziwa moc.